मुंबईची लोकल रेल्वे—जी लाखो मुंबईकरांसाठी रोजच्या जगण्याची जीवनवाहिनी मानली जाते—तीच आज मृत्युवाहिनी ठरत असल्याचे भयावह चित्र पुन्हा एकदा समोर आले आहे. दररोज प्रवाशांच्या जीवाशी खेळ सुरू असताना, अपघातांची संख्या वाढत असताना आणि निष्पाप प्रवाशांचे प्राण जात असताना, रेल्वे प्रशासन आणि संबंधित मंत्र्यांचे दुर्लक्ष चीड आणणारे ठरत आहे.
दररोज लोकलमधून प्रवास करताना प्लॅटफॉर्मवर पडणे, दरवाजातून खाली कोसळणे, ट्रॅक ओलांडताना मृत्यू, गर्दीमुळे गुदमरून जाणे अशा घटनांचे वृत्त समोर येत आहे. तरीही हे प्रकार केवळ आकडेवारीतच नोंदवले जात असून, ठोस उपाययोजना मात्र दिसून येत नाहीत.
वाढते अपघात, कमी जबाबदारी
मुंबई उपनगरी रेल्वे मार्गांवर दरवर्षी शेकडो अपघाती मृत्यू होतात. अनेकदा कुटुंबाचा कर्ता व्यक्ती या लोकल प्रवासात प्राण गमावतो आणि त्याचे संपूर्ण कुटुंब उघड्यावर येते. मात्र या मृत्यूंना ‘अपघात’ म्हणून सोयीस्करपणे दुर्लक्ष केले जाते, असा संताप नागरिकांमध्ये व्यक्त होत आहे.
सुरक्षेच्या नावाने फक्त घोषणा
एसी लोकल, स्मार्ट कार्ड, बुलेट ट्रेनसारख्या योजनांची मोठी जाहिरात केली जाते, पण मूलभूत सुरक्षेचे प्रश्न अजूनही अनुत्तरित आहेत. – लोकलला स्वयंचलित दरवाजे कधी लागणार? – प्लॅटफॉर्मवरील गर्दी नियंत्रणासाठी ठोस योजना कधी येणार? – ट्रॅक ओलांडणे थांबवण्यासाठी प्रभावी उपाय कधी होतील?
या प्रश्नांची उत्तरे देण्याऐवजी रेल्वे मंत्री केवळ उद्घाटनांमध्ये आणि जाहिरातीत व्यस्त असल्याचा आरोप नागरिक करत आहेत.
मुंबईकरांचा संताप
“लोकल ही आमची मजबुरी आहे, पर्याय नाही,” असे म्हणत मुंबईकर दररोज जीव धोक्यात घालून प्रवास करतो. मात्र जेव्हा मृत्यू ओढवतो, तेव्हा जबाबदारी कुणीही घेत नाही. सरकार, रेल्वे प्रशासन आणि मंत्री एकमेकांकडे बोट दाखवून मोकळे होतात.
प्रश्न कायम
मुंबईची जीवनवाहिनी खरंच सुरक्षित आहे का? की ती फक्त गरिबांच्या आणि मध्यमवर्गीयांच्या जीवावर चालणारी व्यवस्था बनली आहे? आणखी किती मृत्यू झाल्यावर रेल्वे मंत्री जागे होणार, हा प्रश्न आता उघडपणे विचारला जात आहे.
